Ik was op de radio en over hoe ik mijn avondeten weer voorbij zag komen (ieuw)

ik was op de radio

Vorige week ontving ik een mailtje met de vraag of ik zou willen meewerken aan een uitzending op de radio voor NPO1. over phishing en identiteitsfraude, daar werd ik afgelopen jaar slachtoffer van. Mijn adrenaline niveau rees gelijk de pan uit. Ik zag mezelf al zitten in de studio. Struikelend over woorden met het schaamrood op mijn wangen. Niks voor mij.

Ik was al een paar keer op de radio geweest met ontbijtjes en dat was meer dan genoeg stress. Zo abrupt als ik daar mee was begonnen ben ik daar ook weer mee gestopt omdat ik het iedere week nogal heftig vond. Laat staan op NPO 1. Daar luisteren dus nóg meer mensen naar. Al was het wel ‘s nachts en hoefde ik vast maar drie zinnen te zeggen of zo.

Maar ik deed het dus toch

Ik belde mijn moeder met het heugelijke nieuws en vertelde dat ik het waarschijnlijk toch niet zou doen. Maar mijn moeder had andere plannen. Die zag haar dochter al vocaal schitteren als een nachtelijke ster. NPO 1 was haar zender waar ze altijd naar luisterde wanneer ze niet kon slapen. Sh*terdesh*t. Wat moest ik nu? Mezelf een paar extra levensjaren gunnen want al die stress zou hoe dan ook mijn levensduur verkorten of moest ik kiezen voor het motto der hipsters: You Only Life Once (#YOLO). Snap ik trouwens nooit zo goed, you only die immers once, also. Ik wilde liever sterven op een andere dag. Maar mijn innerlijke hipster en loyaliteit naar mijn moeder (en een beetje nieuwsgierigheid) wonnen het van de grote angsthaast in me. Ik besloot om er van te voren blog aan te besteden, des te minder luisteraars die ik persoonlijk kende.

Midden in de nacht naar Hilversum

Misschien had ik er niet helemaal goed over nagedacht dat de uitzending ”dit is de nacht”, ook werkelijk ‘s nachts zou plaatsvinden, als in midden in de nacht. En daarvoor moest ik ook (vanuit Venlo) naar Hilversum. Klein detail. Had ik iets te laconiek over gedaan naar mijn mening. Gelukkig was daar een in Utrecht wonende vriendin too the rescue. Ik mocht ‘s avonds wel bij haar blijven. Hoefde ik niet midden in de nacht naar Hilversum te rijden. Super fijn! Een ander klein detail was dat ik te horen had gekregen dat ik wel twee uur lang op de radio hoorbaar zou zijn. Twéé uur (!) met journalist Kevin Goes en deskundige Erik Jan Koedijk (beide geen onbekenden) Ik was enkel Jeanine uit Venlo, mama van drie kinderen die toevallig het zoveelste blog heeft en verpleegkundige is met een hekel aan strijken. Lekker belangrijk, haha!

En daar ging ik dus

Na een perfecte voorbereiding. Ahum, deze zin moet overnieuw: nadat ik oververhit na een vergadering met knallende hoofdpijn de auto in stapte en naar Utrecht scheurde besloten mijn vriendin en ik wat te gaan eten. Ik had wel al enkele dagen een onbestemd gevoel in mijn buik maar dat was vast de stress. We besloten naar een foodpoint te gaan en kozen voor all you can eat sushi. De kans om sushi te eten sla ik namelijk nooit af. In gebrekkig Nederlands kregen we te horen dat we wel om half tien weer moesten wegwezen want dan zou het restaurant sluiten. Geen probleem dacht ik nog. Proppen en dan weer wegwezen. Dat ik maar tot de derde ronde zou komen  had ik natuurlijk niet bedacht. Ik was tijdens het eten zo misselijk geworden dat ik geen woord meer kon uitbrengen tegen mijn vriendin zonder bang te zijn dat ik de zaak ter plekke zou onderbraken. (ieuw)

Doodziek op de bank

Vervolgens lag ik daar doodziek op de bank bij mijn vriendin, en zelfs het lekkerste kopje thee kon mij nu niet meer bekoren. Helaas belandde het avondeten daarna niet veel later in het riool. Het zag er  uiteraard niet zo lekker meer uit als toen ik het opgediend kreeg. Ik appte de meneer van de radio en vertelde dat ik eigenlijk niet meer wilde komen. Ja, wat moet je dan? Maar the show must go on en toen ik eigenlijk in de auto zat opweg naar Venlo besloot ik een bikkel te zijn. Ze hadden immers op me gerekend. Op naar Hilversum dus. Bovendien had ik nog uren de tijd voordat ik (hoorbaar voor heel wakker Nederland) door een microfoon mocht praten. Ik stelde mijn navigatie in naar het AKN gebouw in Hilversum.

Nooit met een volle blaas van huis gaan als je niet weet hoe lang je rit gaat duren.

Bovenstaande titel ga ik op een tegeltje schilderen. Beste quote ooit en zo waar! Ik stelde de navigatie namelijk verkeerd in waardoor ik (ook een half uurtje rijden) in Weesp belandde. Zelfs midden in de nacht een prachtige omgeving overigens. Ik moest ongeveer nog een half uur rijden om uiteindelijk wel in Hilversum te komen. Helaas moest ik ook nodig plassen. De details bespaar ik jullie. Gaan we weer. Dat verhaal hebben we al eens gehad.

Slapen (en spugen) in de studio

Eenmaal in Hilversum werd ik goed opgevangen door de allerliefste regisseur ooit en DJ. Ik besloot de tijd te doden met wat kopjes thee en kletste wat met een meneer die in de uitzending voor mij zat. Helaas vonden mijn organen het nodig om de rest van het nog wel binnengehouden avondeten ook eruit te werken. OP HET TOILET BIJ NPO1. Kon me op dat moment niet schelen, zo ziek voelde ik me. Achteraf zeer gênant, mogelijkerwijs het meest beschamende dat ik ooit heb meegemaakt. Gelukkig stond er in de studio ook een bank en daar luisterde ik met een half oor naar de voorgaande gasten en viel ik van tijd tot tijd een beetje in slaap.

Tegen de tijd dat de andere gasten waren gearriveerd en ik aan de beurt was vreesde ik voor het leven van alle dure apparatuur in de studio. Gelukkig werd dat onbestemde gevoel vrijwel gelijk onderdrukt door alle adrenaline. De andere gasten waren super interessant en Erik Jan wist echt super veel te vertellen over Juice Jacking, Honeypotten en Spear Phishing. En ik deed zelf ook nog mijn verhaal zonder er al te vaak bij te stotteren. Lachte af en toe een beetje quasi nonchalant en probeerde zelfs nog een vraag te stellen.

Leerzaam en toch nog een mooie ervaring

Uiteindelijk was het super leerzaam en was ik blij dat ik dit gedaan heb. Mijn respect voor de publieke omroep is alleen nog maar groter geworden, want wat deze dames bij NPO 1 deden was echt supergoed en dat midden in de nacht. Mijn dank dat is dan ook groot, dat ik weer een ervaring rijker ben. Oh, en sorry voor de poetsvrouw. Echt heel erg sorry!

Nu vragen jullie je inmiddels vast af wanneer deze blog eindelijk eens eindigt en waar jullie die uitzending dan terug kunnen horen. Hoewel ik hoop dat niemand ‘m ooit gaat terugluisteren, weet ik toch wel dat jullie dit gaan googlen. Dus vooruit dan maar: https://www.nporadio1.nl/dit-is-de-nacht/onderwerpen/428289-cybercriminaliteit-hoe-kunnen-we-ons-wapenen

p.s. minder leuk was de terugrit vanuit Hilversum: naast dat ik me niet erg best voelde was ik ook nogal moe. De terugreis heeft zo’n 3 uur geduurd en ik heb meerdere dorpen en tankstations gezien. (en zelfs nog op een parkeerplaats geslapen). Note to self: regel in hemelsnaam een slaapplek wanneer je het ooit nog in je hoofd haalt om dit nog eens te doen. Waarschijnlijk nooit.

p.p.s. Jullie zullen wel begrijpen dat er weinig tot geen beeldmateriaal is van dit avontuur.

afbeelding: pixabay.com

Tags: , , ,

Dit is ook leuk

door
Mama van 3 schurken(0,5&7) Verpleegkundige, guilty of pleasures. Houdt niet van strijken maar wel van schrijven op haar blog.
Vorige post Volgende post

Klets mee

8 bericht(en) Op "Ik was op de radio en over hoe ik mijn avondeten weer voorbij zag komen (ieuw)"

avatar
Sheila
Gast

Hahaha… ik zou zo geen zin hebben om midden in de nacht die kant op te rijden! Ik vraag me trouwens echt af hoeveel mensen hier nou naar luisteren midden in de nacht. Behalve degenen die nachtdienst hebben dan. Maar goed, toch leuk dat je bent gegaan. Het is niet alleen een ervaring voor jou, maar wie weet heb je toch iemand geholpen. Ik vond je blog over dit onderwerp ook fijn en eerlijk. Ik luister nu een stukje op de achtergrond, maar tegen de tijd jij aan de beurt bent, ben ik al klaar met tikken. Maar het zal vast goed zijn!

Saskia
Gast

Geweldig leuk verhaal om te lezen. En zo’n situatie zou dus ook precies mij overkomen, hahaha. Drama ten top 🙂

Leuke blog heb je. ik ga je volgen!

Morgaine
Gast

Mocht je dit nog een keer ooit in je hoofd halen, dan mail mij, muts! Almere – Hilversum.. duh… 😉

Wie weet ga ik luisteren, maar nu niet, ik mag zo weer de deur uit, werken 😀

X

Sabine
Gast

Haha wat een verhaal en mooie ervaring! Hoewel het voor jou vast niet elke minuut feest was, heb ik er toch wel even om moeten lachen 😛

wpDiscuz
1 share