Show me the money!

De struggeling wanneer je aan de kassa staat en het niet helemaal volgens plan verloopt. Wie herkent het niet? Lees de nieuwe column van Luc!

‘Show me the money!’ schreeuwt Rod Tidwell door de telefoon naar Jerry Maguire, zijn manager en de hoofdpersoon in de gelijknamige film.

‘Show me the money!’ had de kassajuffrouw in de supermarkt tegen mij kunnen roepen, terwijl ik met zweterige vingers wanhopig probeerde mijn bankpasje in het daartoe bestemde gleufje van de betaalautomaat te stoppen. Het luistert nauw, het past precies. Als je het goed doet, tenminste.

Het was al eerder gebeurd, dat mijn pasje werd geweigerd. Als je te snel bent, werkt het niet. Zachtjes en teder, en met veel gevoel schuif ik het pasje in de automaat. Stik! Weer geweigerd!

Ik voel de ogen van de mensen achter me in mijn rug prikken. Ik durf niet te kijken, om te vermijden dat ik het ongeduld en onbegrip in hun ogen zie. ‘Je weet toch wel hoe je je bankpas in een betaalautomaat stopt?’ Ja, dat dacht ik van wel.

Hoe voorzichtig ik ook probeer, hoe zacht en teder ook, steeds volgt een afwijzing. ‘Onbekende pas’, gevolgd door ‘Magneetstrip lezen’.

De kassajuffrouw, moe van mijn vergeefse pogingen, neemt het over. Hoe ze ook probeert, hard of zacht, snel of langzaam, ruw of teder, het helpt niet. En nu?

Ik word naar een andere kassa gedirigeerd, ver weg van de drukte, starende blikken vol medelijden of ongeduld volgen me. Een andere kassajuffrouw, hetzelfde resultaat. Niks! Nada! Noppes!

Daar sta je dan. Tassen vol met boodschappen, klaar om mee naar huis te nemen. Die krijg je niet zomaar mee. Er zit niets anders op dan even naar huis te gaan om mijn portemonnee te halen. Die had ik niet bij me, aan mijn bankpasje had ik toch genoeg? Als-ie het doet wel, ja.

Snel loop ik naar huis, met lege handen. Met een goedgevulde portemonnee kom ik weer terug.

Nog één laatste poging, als ik weer terug ben in de supermarkt. Nee hoor, de automaat blijft halsstarrig bij zijn weigering. Het leven van een columnist gaat niet over rozen.

Ik reken af, contant. Er was een tijd, nog niet eens zo lang geleden, dat dat doodnormaal was. Nu voelt het vreemd, alsof ik iets van mezelf afsta. Alsof het nu ineens geld kost, nu je het ziet in plaats van een anonieme, onzichtbare afschrijving. Anoniem en onzichtbaar, tot je je afschrift controleert. Online, vanzelfsprekend.

‘Show me the money!’ Nou, dat heb ik dus gedaan.

Dit is ook leuk

door
Na jarenlang rondgedwaald te hebben in de bankwereld, besloot ik begin 2017 het roer om te gooien. Ik ging schrijven! Ik mag wel zeggen dat ik mijn passie ontdekt heb, ik schrijf met grote regelmaat en belangrijker nog: met groot plezier. Ik woon in het groene Son en Breugel, samen met mijn vrouw. Meer columns? Check dan: www.eigen-wijs-heden.nl
Vorige post Volgende post

1
Klets mee

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
די מריו Recent comment authors

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op
די מריו
Gast
די מריו

Daarom laat ik mijn dochter meestal pinnen.

Love As Always
Di Mario

0 shares