Reserve-Marokkaan

Ik ben een voetballiefhebber. Zelf heb ik nooit gevoetbald, wel op straat, nooit bij een club. Kijken naar voetbal doe ik graag. De Eredivisie, onze nationale trots op clubgebied, is steeds meer afgegleden. Voor mij geen reden om niet te kijken, overigens. In andere tijden was er altijd ons nationale elftal nog, als bron van nationale en voetbal gerelateerde trots.

We zijn er niet bij

We zijn er niet bij, komende zomer in Rusland, waar het wereldkampioenschap voetbal gespeeld zal gaan worden. Wéér niet, het Europees Kampioenschap misten we ook al. Een eindtoernooi voor Oranje, het lijkt zover weg.

Wat nu te doen, als voetballiefhebber? Niet kijken is een mogelijkheid. Ik zou de gelegenheid te baat kunnen nemen om andere dingen te doen, samen met mijn niet-voetbalminnende vrouw. Naar iets anders kijken op tv, lekker in de zwoele zomeravond buiten een boekje lezen, of een romantische avondwandeling maken.

Een mooi, maar niet erg realistisch scenario. Avondwandelingen met mijn vrouw zijn zeker romantisch, maar een zwoele zomeravond? We hebben het wel over een Nederlandse zomer!

Ik zal zeker kijken naar het WK. Ergens vind ik het wel prettig om te kijken zonder bang te hoeven zijn dat mijn favorieten verliezen. Puur voor het voetbal! Dan mis ik wel een stukje spanning, een stukje betrokkenheid. Het gaat om meer dan alleen de schoonheid van het spel, het gaat ook om de spanning. Wie gaat er winnen? Zullen ‘ze’ het redden?

Wie ga ik supporteren?

Dat roept de vraag op: wie ga ik supporteren? De Duitsers? Zou kunnen. Het is een goed elftal, zeker. Ik ben niet tegen Duitsland, voor Duitsland ben ik evenmin. Engeland dan? No, thank you. Frankrijk misschien? Non, merci! Italië? Die hebben het ook niet gered tegen de Zweden. België? Geen verkeerde keuze! Sowieso een elftal dat barst van het talent, die goed kunnen voetballen.

In een vorig leven, de tijd van de ‘mundial’ in Mexico in 1986, was ik inderdaad voor België. Het was de tijd van Jan Ceulemans, Enzo Scifo en die verschrikkelijke Georges Grün, die hoogstpersoonlijk de Nederlandse WK-droom aan flarden schoot. Het was vooral vanwege het commentaar van Rik de Saedeleer, met zijn legendarische verzuchting ‘Maradona, Má-rá-dona, nee, ‘t is niet eerlijk, dat als ge hem hebt dat ge dan nog tien anderen moogt opstellen.’ Blijf dan maar eens stil op je stoel zitten!

Een land vol talent

Ik ga het dit keer anders doen. Ik kies voor een land dat ondanks een overvloed aan talent zelden op een WK te zien is. Talent, dat voor een belangrijk deel ook in Nederland te zien is of was. Talent, dat hier geboren en getogen is, maar er voor gekozen heeft om voor het elftal van hun moederland uit te komen. Talent dat we kennen, en dat ook nog een beetje ‘van ons’ is. En dat heel goed kan voetballen.

Ik ben er uit! Ik ben komende zomer voor Marokko, dat zich voor het eerst in 20 jaar wist te plaatsen. Deze zomer ben ik reserve-Marokkaan!

Meer columns van Luc? Check dan https://www.eigen-wijs-heden.nl/

Foto door Thomas Serer op Unsplash

Dit is ook leuk

door
Na jarenlang rondgedwaald te hebben in de bankwereld, besloot ik begin 2017 het roer om te gooien. Ik ging schrijven! Ik mag wel zeggen dat ik mijn passie ontdekt heb, ik schrijf met grote regelmaat en belangrijker nog: met groot plezier. Ik woon in het groene Son en Breugel, samen met mijn vrouw. Meer columns? Check dan: www.eigen-wijs-heden.nl
Vorige post Volgende post

Klets mee

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op
0 shares