Kletspraat #7: ZZP dingen, vergeetachtig en silent disco ontgroening

Het leven van een bijna ZZP-er valt niet mee. Er komen momenteel zo ontzettend veel dingen op me af! Natuurlijk ook heel veel leuke dingen. Door al die dingen in mijn toch al chaotische hersenen ontstond er de afgelopen weken een paar keer wat kortsluiting en dat leverde weer een boel awkward moments op. Ik klets jullie bij!

Ik ben nog maar amper bijgekomen van mijn ‘‘radiodebuut”en stort me alweer in het volgende avontuur. Zo nam ik een tijdje terug ontslag bij het bedrijf waar ik al tien jaar werk en besloot om als ZZP-er door het leven te gaan. Natuurlijk zit ik nog met een wettelijke uitwerkperiode waardoor ik naast een boel regel dingetjes ook nog gewoon moet werken.

Hoe staan de ZZP zaken ervoor dan?

Momenteel ben ik druk met de website, Facebookpagina en het vinden van opdrachten. Dit doe ik nu nog vooral door het aansluiten bij bemiddelingsbureaus die me met de juiste mensen in contact kunnen brengen. Ik hoop voordat ik 1 januari officieel uit dienst ga alvast wat klussen te kunnen doen zodat ik een buffer kan opbouwen voor het geval het niet direct stormloopt en ik te weinig werk heb. Mogelijk heb ik aankomend weekend al mijn eerste klus, maar dat is nog even afwachten. Duimen jullie mee? Waar ik eerst alleen maar de voordelen zag van het ZZP leven begin ik nu ook wel de risico’s te zien. Die ga ik proberen zoveel mogelijk in te dekken, maar dat het mega spannend is, is een ding dat zeker is. Kriebels, kriebels, kriebels!

 

En met schrijven dan?

Happy days, hier was er nog geen storing in mijn brein. Ik probeer ook een kinderboek te schrijven. Al weet ik niet of dat ooit ga voltooien net als al mijn andere boekconcepten en half afgeschreven schrijfwedstrijd projecten. Je kunt wel zien waar de prioriteit ligt 😉

 

Silent disco en personeelsuitje

Nadat ik afgelopen vrijdag een super leuk personeelsuitje heb gehad. (ik had het immers met nog twee collega’s georganiseerd) besloten we met nog wat collega’s op stap te gaan. Dat was voor mij al een eeuwigheid geleden en eigenlijk verlangde ik tijdens het diner al naar mijn bed, wetende dat de kinderen de volgende dag alweer vroeg op het bed stonden te springen als een stel losgeslagen labradorpups.


Uiteraard liet ik me weer ompraten (ook een beetje omdat ik anders alleen moest fietsen) en belandde ik in de kroeg. Mijn nichtje die ook op stap was tipte me dat er een silent disco was. Dat leek me echt heel erg hipster dus zeurde ik als een klein kind voor een snoepwinkel of we als-je-blieft een kijkje konden gaan nemen. Gelukkig had ik ze snel overtuigd. Eenmaal binnen vergaten we de hoofdtelefoons dus daar stonden we dan in de silent disco. Stil dat het was! Toch maar even een hoofdtelefoon gehaald. Ik vond het met muziek op toch wel leuker. Na twee drankjes besloot ik het voor gezien te houden. Ik verlangde naar mijn bed. Het moederschap heeft mijn zevenentwintigjarige lichaam veranderd in die van een oma. (eentje die niet aan aerobics doet)

Ik vergat (en daarnaast nog 100 andere dingen) dat mijn zoon een kinderfeestje had

De dag daarna was een rampzalige dag. Ik heb de laatste dagen last van een storing, zo eentje waarbij de storingsmonteur láng op zich laat wachten. Ik denk dat het netwerk tijdelijk overbelast is. Zo vergat ik dat ik op de dag van het personeelsuitje ook een verjaardag had maar dat was niet het ergste. Het was tot het avondeten eigenlijk vrij rustig. Ik deed mijn werk in het ziekenhuis en was blij dat ik even kon pauzeren. Nietsvermoedend haalde ik mijn telefoon uit mijn kluisje en stortte me op een heerlijk frietje zuurvlees. Niet wetende dat mijn telefoon enkele minuten later in dat zelfde bord terecht zou komen. Van schrik slaakte ik een gilletje. Gemiste oproepen en appjes. Paniek! ”Wie is er dood.” vroegen mijn nuchtere collega’s zich af. Verpleegkundigen gaan altijd van het ergste uit. Toen ik vertelde dat ik ”slechts” vergeten was dat Flynn een kinderfeestje had, haalden ze hun schouders op. Kan gebeuren. Ik daarentegen panikeerde en sputterde dat ik voorgoed moest verhuizen door dit voorval. Wat een blunder. Eventjes voelde ik me de slechtste moeder van de hele wereld. Het duurde een dag voordat ik bijgekomen was van dit voorval. (met Flynn is alles goed. Hij is niet getraumatiseerd en is door de ouders opgehaald om alsnog mee te kunnen naar het kinderfeestje) Ik vond dat ik wel wat goed te maken had en ging naar de supermarkt waar ik mijn telefoon vergat. Ook dat kwam goed gelukkig. Maar ik ben nog niet klaar met vergeten. Vandaag vergat ik namelijk om naar de vergadering te gaan. Gelukkig heb ik zelf ontslag genomen en kan dit niet meer ter sprake gebracht worden bij mijn volgende jaargesprek want die heb ik lekker niet meer. Inmiddels gaat het wel weer met me en denk ik dat ik voorlopig maar opzoek ga naar een persoonlijk assistent.

Wat is het ergste dat jij ooit bent vergeten?

Tags: ,

Dit is ook leuk

door

Mama van 3 schurken(0,5&7) Verpleegkundige, guilty of pleasures. Houdt niet van strijken maar wel van schrijven op haar blog.

Vorige post Volgende post

Klets mee

5 bericht(en) Op "Kletspraat #7: ZZP dingen, vergeetachtig en silent disco ontgroening"

avatar
Florentine
Gast

Leuk om te lezen!

roelina
Gast

Ik vergeet dramatisch veel, ook omdat ik het zo druk heb (net als jou dus). Spannend om volledig voor jezelf te gaan beginnen. (wat schrijf jij trouwens enorm leuk zeg!)

Lilian
Gast

Haha, gaat lekker. Dat feestje zou ik nooit vergeten, want dat vind ik zelf zo leuk :-). Wel vergeet ik al bijna twee weken om Anna uit school te halen (druk met werk), dus dan moet ik steeds een minuut voor tijd rennen naar het schoolplein en dan staat ze daar op een leeg schoolplein boos op me te wachten. Of nou ja, dat gebeurde één keer, sindsdien ren ik elke keer… Verder vergeet ik veel, maar zonder grote gevolgen. Zelfs de vissen blijven gewoon in leven terwijl ze al drie weken geen eten hebben gehad 🙂

wpDiscuz
2 shares