Joni vertelt over hoe het is om diabetes te hebben

interview diabetes

Juliaflynn.nl interviewt haar lezers omdat ze ook wel eens nieuwsgierig is naar hun verhalen. Uiteraard mag je jezelf ook aanmelden. Heb jij iets leuks of juist heel heftigs meegemaakt, wil je graag ergens over vertellen, doe je iets bijzonders of lijkt het je gewoon leuk om ook geïnterviewt te worden door mij? Lets get personal: neem contact met me op. 

Vandaag lees je alles over hoe Joni (toen 11 jaar) erachter kwam dat ze Diabetes heeft en of dit haar leven heeft veranderd. Joni blogt op hoofdstukdrie.be en is mama en verloofd. Ik volg deze lieve zuiderbuurvrouw al een hele tijd en krijg altijd een instant vrolijk gevoel bij het lezen van haar blogs. Zeker de moeite waard om haar blogs te volgen! Dat het hebben van diabetes niet het einde van de wereld is, bewijst deze powervrouw maar al te goed. Ondanks deze chronische aandoening leeft ze gewoon haar leven net als iedereen. (Oké, ze moet haar bloedsuiker meten en zichzelf insuline toedienen en gaat daardoor liever niet meer op wereldreis.)

Diabetes type 1

Joni heeft Diabetes Mellitus type 1. Ook wel bekend als suikerziekte. Dit klinkt mooier dan dat het is. Kort uitgelegd betekend dit dat het lichaam in de war is en de bètacellen (geproduceerd door de eilandjes van Langerhans in de alvleesklier) stuk maakt. Deze cellen produceren normaal onder andere insuline, een stofje dat je bloedsuiker reguleert. Helaas krijgen deze cellen er bij Diabetes type 1 niet of nauwelijks de kans voor doordat het afweersysteem de bètacellen stukmaakt met alle gevolgen van dien. Het aanvallen van lichaamseigen cellen wordt met een mooi woord: auto-immuun ziekte genoemd. De exacte oorzaak van Diabetes type 1 is helaas nog niet bekend. Bij type 2 reageert het lichaam onvoldoende op de geproduceerde insuline en werken de bètacellen dus wel nog gewoon. Het is voor Joni belangrijk dat ze haar bloedsuiker in de gaten houdt en hierop indien nodig anticipeert. Daarnaast is Joni insuline afhankelijk.

Sinds wanneer weet je dat je diabetes type 1 hebt?

Sinds maart 1995 (ja zo lang al!). Ik had een keelontsteking en hing een hele week op de bank te hangen. Het enige wat opviel was dat ik niet veel at, wél veel dronk en wel héél veel sanitaire stops deed. Na een week was ik nog dezelfde hoop ellende, dus gingen we opnieuw naar de dokter. Zij vermoedde diabetes en stuurde ons door naar de spoedgevallendienst van het ziekenhuis.

Accu Chek aviva insight


Wat is het meest lompe dat iemand ooit tegen je heeft gezegd omtrent je conditie? 

“jij mag dat niet eten zeker”.

Dat gebeurt (gelukkig) tegenwoordig veel minder dan vroeger, maar diabetes of suikerziekte heeft niets te maken met wel of niet mogen eten. In principe mag ik alles eten, maar moet ik opletten – kort samengevat.


Zijn er dingen die je hebt op moeten geven? Wat belemmert je het meest?

Ik kan niet dadelijk wat bedenken dat ik heb moeten opgeven. Ik merk wel van mezelf dat ik over bepaalde dingen nadenk of ik het überhaupt allemaal wel kán in mijn ‘situatie’. Zoals bijvoorbeeld op wereldreis gaan of naar één of ander tropisch land trekken. Ik zou dat misschien graag willen, maar wil dan ook zekerheid qua materiaal, insuline beschikbaarheid …

”Ik zal nooit dronken raken.”

Wat ik nooit heb gedaan (en nooit zal doen) is dronken geraken. Ik mag er niet aan denken wat er zou gebeuren moest ik ‘van de wereld’ zijn en mijn waardes gaan tilt of de personen die er bij zijn weten niet wat ze moeten doen… Stel je voor. Pluspunt is wel dat wanneer ik een glaasje of 2 drink en ik begin iets te ‘voelen’, dat ik me zelf afvraag ‘wie haalt het in zijn hoofd om op dit punt nog MEER te gaan drinken’, haha! Ik heb er ook nooit behoefte aan gehad hoor, voor de duidelijkheid 😉

Heeft het je veranderd als persoon?

Toen – in 1995 – was ik 11 jaar oud. Ik was als de dood voor injecties en spuitjes in het algemeen. En toen moest ik leren omgaan met mezelf injecties geven, dat was heel wat.

Naarmate de jaren zijn gevorderd, denk ik niet dat het mij letterlijk veranderd heeft. Het is ‘deel van mij’. Ook ik ging studeren, ook ik ging weg tijdens de weekends, ging aan het werk en stichtte een gezin.

Is het wel eens mis gegaan? (ernstige hypo/hyper?)

Ik heb het ‘geluk’ dat ik hypo’s van mijlenver voel aankomen.. Wanneer ik op het randje zit, krijg ik al deels dat gevoel, en die enkele keren dat het ’s nachts voorvalt, word ik vanzelf wakker. Wanneer het gaat om hypers, dat voel ik ook wel maar dat voelt helemaal anders. Dan ben ik wat misselijk of loom.

Er is nog nooit wat misgelopen, gelukkig!

Wat zou je nog kwijt willen tegen mensen die niet bekend zijn met diabetes?

De typische dingen bij niet-diabeten die terugkomen zijn dat ze de verschillen niet kennen tussen type 1 of type 2, of dat ze niet begrijpen dat ik bepaalde dingen wél mag en bepaalde dingen niet. Ik geef maar 1 wijs raadje mee: een diabetespatiënt die bewust met zijn/haar ziekte omgaat, weet nog altijd het beste wat kan of niet kan bij en voor zichzelf.

Wat zou je doen als je je aandoening voor een dag kwijt zou zijn?

Het lijkt me vooral fijn om dan geen rekening meer te moeten houden met waardes, niet te moeten tellen of te moeten prikken; geen hele dag een insulinepomp bij te hebben. Ik zou waarschijnlijk heel de dag eten zonder nadenken, haha 😀 Het zou makkelijk zijn, maar ik kan het me niet voorstellen eigenlijk ,..

Heb je nog tips voor andere mensen met diabetes?

Vloeken mag!

Dat vind ik de moeilijkste vraag. Letterlijke tips heb ik niet; iedereen gaat er op zijn/haar manier mee om en leert ermee leven. Dat is de meest nuttige tip dat ik kan geven: aanvaarden. Het is wat het is, en het is niet altijd even fijn – soms kan (en mag!) je heel hard vloeken. Dat lucht op!

Heel erg bedankt Joni, voor het delen van je verhaal. Je schreef me dat het je verbaasde hoe weinig sommige mensen over Diabetes weten. Hopelijk hebben mensen hierdoor weer een beter beeld bij Diabetes en zien ze dat het hebben van deze chronische aandoening niet het einde van de wereld is.

(De informatie in dit artikel is afkomstig van het Diabetesfonds, Joni’s eigen ervaringen en mijn kennis als verpleegkundige.)

Foto’s zijn afkomstig van Joni en staan ook op haar Instagram

Tags: ,

Dit is ook leuk

door

Mama van 3 schurken(0,5&7) Verpleegkundige, guilty of pleasures. Houdt niet van strijken maar wel van schrijven op haar blog.

Vorige post Volgende post

Klets mee

6 bericht(en) Op "Joni vertelt over hoe het is om diabetes te hebben"

avatar
engelina
Gast

Ik heb zelf ook Diabetes ( type 2 ) en het verschil tussen type 1 en 2 is inderdaad erg belangrijk. Deze tekst is goed geschreven en ik vind het fijn dat er ook meer over diabetes gepraat word.

Michelle
Gast

Ik heb twee collega’s met suikerziekte, dus ik zie deels wat ze er voor moeten doen. Lijkt mij best soort van zwaar om de hele dag op te letten en waardes te meten. Anderszijds; als ik kijk naar mijn collega’s heb ik niet het idee dat ze er echt enorm mee zitten, omdat ze het ook al zo lang hebben. Maar toch heb je het liever niet natuurlijk.

Vanessa
Gast

Interessant om te lezen. Ik heb zwangerschapsdiabetes, wat gelukkig maar een tijdelijke vorm van diabetes is. Toch vind ik het best moeilijk om suikervrij te eten, en ik vind het helemaal niet leuk om elke dag zo te moeten nadenken over eten. Respect dus voor alle diabetes patiënten die hier chronisch mee te maken hebben!

Lilian
Gast

Bijzonder verhaal. Lijkt me erg lastig om mee om te gaan, maar aan de andere kant fijn dat de insulinespuit er is. Een meisje bij Anna op school heeft ook diabetes sinds haar 5e diatebers type 1 en die is een inzamelingsactie gestart, die graag even wil spammen 😉 http://www.diabeatit.nl/schriftjesbyisa Zij is ook al zo positief. Petje af voor jullie allebei!

wpDiscuz
2 shares