Hij zei ‘meneer’ tegen mij

wanneer je weet dat je oud wordt

Je bent zo jong als je je voelt. Ja, ja, mooie woorden. Iedere keer als ik buk om iets op te rapen en er zo’n oudemannenzucht aan mijn lippen ontglipt, zegt mijn lichaam toch iets anders. ‘Houd een ander voor de gek!’

Wanneer weet je dat je niet meer de jongste bent?

Je weet dat je niet meer de jongste bent, als je het toenemend aantal kaarsen op je verjaardagstaart ziet. Je weet dat je niet meer de jongste bent, als je op een feestje komt en de muziek als ‘herrie’ bestempelt. Je weet dat je niet meer de jongste bent, als je je de allereerste aflevering van GTST nog kunt herinneren. Of als je weet wat Medisch Centrum West is, of wie J.R. neerschoot.

Ik heb het maar eens ‘wetenschappelijk’ aangepakt. Een zoektocht op Google leert dat naast die oudemannenzuchten genieten van kruiswoordraadsels, haar verliezen, namen vergeten, een paar van de fysieke en gedragsveranderingen zijn die erop wijzen dat je oud wordt. Of bent.

‘In mijn tijd’

Andere voorbeelden zijn het gebruik van uitdrukkingen als ‘toen ik zo jong was als jij’ of ‘in mijn tijd’. Of standaard een zin beginnen met ‘vroeger’ of ‘ik kan me herinneren’. Het vergeten van namen, verliezen van je bril, het niet begrijpen van jongeren en de nieuwe technologie en de behoefte aan een middagdutje zijn ook signalen. Of je vindt dat dat agenten, het meisje achter de kassa bij de supermarkt en dokter er jong uitzien. Of te lang haar hebben.

Nee, je weet dat je oud aan het worden bent als je je favoriete muziek in de lift hoort, of terwijl in de wacht staat als je aan het bellen bent.

Dat de tijd ook mij in zijn grip heeft, wist ik al. Al vóór mijn dertigste was mijn haar begonnen aan een tactische terugtocht, lijf en leden hebben last van een toenemende stramheid. En ja, ik begin ook al wat rimpels te krijgen, volgens mij. Lachrimpels, dat dan weer wel.

Het valt wel mee, toch?

Ik zou het kunnen ontkennen. Ik heb nog geen bril nodig, kan nog steeds zelfstandig lopen én autorijden. Sommige ‘moderne’ muziek die je op de radio hoort vind ik best leuk. Maar is radio nog wel modern? Namen onthoudt ik prima, middagdutjes doe ik niet en ik hoef niet aan de zuurstof na een partijtje badminton. Je zou zeggen, het valt best mee.

Ouder worden, je doet er niets aan. Het verstrijken van de tijd gaat alsmaar door, zonder mededogen. Is dat erg? Welnee. Het hoort erbij. Het is wel een enorme wake-up call als je over straat loopt en er een jongen van een jaar of tien langs fietst die ‘meneer’ tegen je zegt.

Dan is er geen ontkomen meer aan, ontkennen heeft geen zin. Ik ben een oude lul. Tja.


Photo by Wiebrig Krakau on Unsplash

Dit is ook leuk

door
Na jarenlang rondgedwaald te hebben in de bankwereld, besloot ik begin 2017 het roer om te gooien. Ik ging schrijven! Ik mag wel zeggen dat ik mijn passie ontdekt heb, ik schrijf met grote regelmaat en belangrijker nog: met groot plezier. Ik woon in het groene Son en Breugel, samen met mijn vrouw. Meer columns? Check dan: www.eigen-wijs-heden.nl
Vorige post Volgende post

Klets mee

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op
0 shares