Het gaat niet zo goed met me

Het gaat niet zo goed met me

Hey, hoe gaat het nou met je? En met je bedrijfje? Ik twijfel, in gevecht met mijn ambivalente gedachtes. Ik wil mensen niet teleurstellen, want ik heb het juist zo goed voor elkaar. Maar het feit dat de tranen me in de ogen springen terwijl ik dit typ spreekt voor zich. Het gaat niet zo goed met me. Ik heb genoeg werk sinds ik mijn baan in het ziekenhuis heb opgezegd en met de kinderen gaat alles perfect. Financieel gaat het goed en ook in de liefde ben ik gelukkig. Daar heb je weer zo´n verwaande millenial die echt alles heeft maar toch niet gelukkig is. Zo´n millenial die zogenaamd tegen een burn-out aan zit. Een schop onder de kont nodig heeft, want vroeger hadden we niks te klagen. 

Stoppen met liegen tegenover mezelf en anderen

Klopt als een hamer. Of een specht. Wat jij wil. Als een bus. Shit! Weer die tranen. Wat een onsamenhangend verhaal is dit aan het worden. Het valt me zwaar om dit te schrijven, maar schrijven is het enige waar ik eigenlijk echt plezier in heb momenteel en het voelde onnatuurlijk om over badpakken en recepten te schrijven, of zelfs over mijn vakantie in Dublin zonder kinderen (komt nog wel hoor). Nee het is tijd om te stoppen met die leugens tegenover mezelf en tegenover anderen. Het gaat niet goed met me en dat is dat.

Waarom gaat het dan niet goed met je?

Hoewel ik ook wel voel dat het niet goed met me gaat vind ik het lastig om exact te  verwoorden wat nou het grote probleem is. Maar ik ga het toch proberen. Zoals ik al zei valt er eigenlijk niet veel te klagen, behalve dat ik niet gelukkig ben met wat ik doe. Dat is al heel erg lang zo. Lang geleden toen ik een opleiding moest kiezen wist ik eigenlijk al niet wat ik echt wilde worden. Van de ene kant trok ik heel erg naar de medische wereld en van de andere kant enorm naar de artistieke wereld. Ik wilde naar Sint Lucas, het grafisch lyceum of iets anders creatiefs, maar van de andere kant wilde ik ook dokter worden. Mensen helpen en medische puzzels oplossen. Dat leek me zo gaaf. Helaas verknalde ik mijn VWO en ook mijn HAVO en daarmee waren de kansen om ooit dokter te worden bekeken. Maar dat is niet het grote probleem. Ook het feit dat ik koos voor verpleegkunde en niet voor Sint Lucas is niet waar ik mee zit want de ervaring die ik nu heb zou ik nooit willen missen. Toch heb ik  er nu even geen zin meer in. Ik ben ZZP verpleegkundige en waarschijnlijk de meest gedemotiveerde ZZP-er ooit, want in de destructieve fase waarin ik nu zit heb ik al mijn werkplekken opgezegd en zit ik binnenkort zonder werk.  Stressvol? Nee. Het voelt juist  als een grote last die van mijn schouders valt. Juist het feit dat ik nog een paar dagen moet werken bezorgd me hartkloppingen. En ook het feit dat ik dit nu allemaal zo zeg is behoorlijk destructief. Want wie neemt er nou iemand aan die zo ontzettend geen zin heeft om haar werk uit te voeren. Als ik dit zou lezen zou ik mezelf ook niet graag aannemen. Het goede nieuws is dat ik er na een tijdje rust vast wel weer anders over denk en ik nu gewoon even wat time off nodig heb.

Wat wil je wel dan?

Maar waar wordt ik wel gelukkig van dan? Nou, schrijven natuurlijk. En alles wat er bij bloggen komt kijken. Sinds ik schrijf (5 jaar alweer) is het pas duidelijk geworden waarvoor ik denk dat ik op de wereld ben gezet. Dingen bedenken en maken. Verhalen vertellen. Wellicht zelfs mensen aan het denken zetten. Of gewoon domweg vermaken. I don’t care.

Iemand die mijn gevoel perfect verwoordde is Avicii. (Ik was geschokt toen ik hoorde dat hij  overleden is. Een leeftijdsgenoot, prachtig persoon en een muzikaal wonder.)

WE ALL REACH A POINT IN OUR LIVES AND CAREERS WHERE WE UNDERSTAND WHAT MATTERS THE MOST TO US.

For me it’s creating music. That is what I live for, what I feel I was born to do. – Avicci (R.I.P.)

”We bereiken allemaal dat punt in ons leven en in onze carrière waarbij we eindelijk begrijpen wat er het meest toe doet. Voor mij is dat schrijven. Daar leef ik voor en daarvoor ben ik geboren. ” Aldus hoe mijn versie klinkt.

Luxe is ook een probleem

Overdreven? Misschien. Ik leef natuurlijk ook voor mijn gezin. Die doen er het allermeeste toe. En dat is gelijk waarbij we de kern van mijn probleem bereikt hebben. Het grote millenial luxe probleem. De drang om te presteren. Om al je dromen waar te maken. The sky is the limit en vrijheid is alles.

Ik wil koste wat kost alle ballen hoog houden. Want om ons gezin te onderhouden is mijn geld nodig, ik wil ook mooie spullen kunnen kopen en leuke dingen doen. Bovendien wil ik niet falen als zelfstandig ondernemer. Ik wil de beste echtgenote zijn, de beste moeder, de beste werknemer, de beste schrijver en -blogger. En nu faal ik dus op alle vlakken want alles tegelijk gaat natuurlijk nooit lukken. Ik ben een chagrijnige vrouw, uitgeputte mama, overspannen werknemer. Om maar te zwijgen over mijn blog.

Wat ga je eraan doen?

Zo kan het dus niet verder gaan. Ten eerste moet ik stoppen met die prestatiedrang. Middelmatig is ook goed genoeg. Behalve als het op schrijven aankomt. Nee, grapje. Je ziet ik heb nog een weg te gaan. Ik ga in ieder geval weer mijn best doen om plezier te krijgen in alles en stoppen met liegen tegenover mezelf. Mijn lessen die ik leerde bij de psycholoog weer in de praktijk te brengen. Het is oké om je niet zo goed te voelen en om daarover te praten. Stap twee is om leuk werk te zoeken. Ik dacht altijd dat ik meer uitdaging nodig had en dat als ik geen verpleegkundige meer zou zijn ik geen voldoening uit mijn werk zou kunnen halen maar dat zit natuurlijk allemaal in mijn hoofd.

Wil je je verpleegkunde opleiding dan zomaar aan de kant schuiven?

Nee, het zou natuurlijk super onverstandig zijn om helemaal te stoppen. Werken hoort er nou eenmaal bij. Ik kan momenteel niet leven van alleen maar verhalen schrijven. Hoe graag ik het ook zou willen, dat is nu niet reëel, maar ik hoop dat dit in de toekomst natuurlijk wel realiteit wordt. In plaats daarvan heb ik gesolliciteerd voor een baan met niet al te veel uren waarbij ik mijn verpleegkundige achtergrond kan gebruiken en waarbij de taken me echt oprecht super leuk lijken. Nu nog hopen dat ik die baan krijg en anders komt er vast wel wat anders op mijn pad. Daarnaast krijg ik hopelijk meer rust om mijn blog verder uit te bouwen.

Wat hoop je in de toekomst?

Vooral dat ik rust vind in wat ik doe. Dat ik een leuke niet al te stressvolle baan vind waarin ik plezier heb. Natuurlijk hopelijk in combinatie met Juliaflynn.nl en wie weet ooit mijn eigen boek(en). Dat ik een relaxte mama  en -echtgenote wordt en daar genoeg voldoening uit haal. Niets meer en niets minder. Het is een cliché maar ik ga ‘m toch lekker typen. Het leven is te kort om ongelukkig te zijn. Wees trots op jezelf en straal dat uit. Hup, mede millenial, mama of wie dan ook. Geef jezelf ook die schop onder je kont en ga doen wat je echt gelukkig maakt! Maar wees wel reëel  en doe alles met mate. Werk aan de winkel!

Tags: ,

Dit is ook leuk

door
Mama van 3 schurken(0,5&7) Verpleegkundige, guilty of pleasures. Houdt niet van strijken maar wel van schrijven op haar blog.
Vorige post Volgende post

Klets mee

20 bericht(en) Op "Het gaat niet zo goed met me"

avatar
Marije
Gast

Het is nooit destructief om op tijd te stoppen met iets! Het is pas destructief als je steeds maar doorgaat, terwijl je helemaal niet wilt of kan 😉 Heel moedig en goed dat je even wat meer rust neemt daarin! En ik denk ook zeker dat je meer moet doen met schrijven. Dat doe je zo leuk, dat wordt écht wel wat! Ik hoop dat je op werkgebied de komende tijd meer rust kan vinden, zodat het daarna weer wel beter gaat en je al je goede energie in schrijven en andere mooie dingen kunt steken! 😀 Verder vind ik het wel een heel herkenbaar probleem! 😉 Ik denk dat ik nog steeds wel eens worstel met ambitieuze plannen, die niet helemaal gaan zoals ik verwacht had (oh de druk om te presteren). Maar het is altijd oké om te stoppen wanneer iets niet goed voelt.

Sabine
Gast

Wat vervelend dat het even niet zo lekker gaat. Een heel herkenbaar ‘probleem’ ook. Maar de eerste stap is herkennen dat het anders moet. En jij komt er wel met je dromen, je weet zo goed waar je hart ligt! Liefs x

Lianne
Gast

Oh lieve Jeanine, wat mooi dat je hier zo open over bent. Dit bericht is voor mij zo herkenbaar, ieder woord. Ik werk ook net als jij in de zorg terwijl ik ook het liefste fulltime zou gaan schrijven. Maar daar kan ik gewoon (nog) niet van leven en dus werk ik alleen om geld in het laatje te brengen. Ik haal geen plezier en voldoening uit mijn werk. Het is vooral omdat het ‘moet’. En nu ik pas verhuisd ben breekt het me best op. Terwijl ik geen ‘nee’ kan zeggen omdat ik geld moet verdienen. De druk van buitenaf is inderdaad zo groot. Weet maar dat jij echt heus niet de enige bent die dit ervaart, en je hoeft je hier ook niet voor te schamen. Je hebt dit heel mooi opgeschreven! Als je ergens over wilt praten, dan kun je me altijd een berichtje sturen! Groetjes, Lianne

Lilian
Gast

Wat vervelend dat het niet zo goed gaat, maar ondanks dat straalt er toch weer een hoop ‘power’ uit je verhaal hoor! En heel goed dat je het deelt hoor. Dat je dit goed kan uitleggen is ook een talent.

Op zich is het niet erg als je ergens goed in bent, zolang je maar accepteert dat je dan op andere plekken moet inleveren. Ik hoop dat je de beste non-fictie schrijver wordt die er is en met wat aantrekkelijke dokters in het verhaal heb je ook nog wat aan je medische achtergrond. Of je wordt thrillerschrijver met een patholoog anatoom in het verhaal.

Maar vooralsnog lekker uitrusten en genieten van je gezin en een virtuele hug vanaf hier 🙂

Bregje
Gast

Och lieve Jeanine, wat vervelend voor je! Dapper om knopen door te hakken, destructief of niet. Ik zit in een soortgelijke situatie en met elke stap die ik zet en elke knoop die ik doorhak voel ik me lichter en fijner. Je fijn voelen is ZO belangrijk! Succes en een dikke knuffel!

Saskia
Gast

Jeetje meid. Succes en sterkte met het hele situatir. Het is niet niks allemaal.
Wel mooi dat je de oorzaak gevonden hebt. Nu werken aan de oplossing.

Joni
Gast

Ik zat/zit in hetzelfde schuitje, ik begrijp perfect wat je bedoelt. En wat voor vies beest ‘tijd’ ook is, alles wordt altijd beter en komt goed. (dat laatste hier, werk ik ook nog aan ;))

Morgaine
Gast

Altijd naar je gevoel luisteren en doen wat je wilt doen, lijkt makkelijk, maar de druk van buitenaf is vaak heel erg groot. soms kan het, soms niet. Jij… ik weet, jij komt er wel, volg je hart, en je komt er vanzelf.

X

Kaat
Contributor

Goed dat je naar je gevoel luistert!
Ik hoop dat het je uiteindelijk gaat lukken om alleen van het schrijven te leven en tot die tijd met plezier naar je werk gaat. Mensen zoals jou in de zorg zijn hard nodig, ik hoop dat dat je een positieve vibe gaat geven.
Respect dat je je dromen probeert na te leven.

Mooi dat je je kwetsbaar durft op te stellen hier…je lijkt wel een echt mens 😉

Succes met alles….gaat je lukken daar ben ik van overtuigd.

Evelien Vos
Gast

Jeanine, dit is echt heel herkenbaar. Je bent niet alleen hierin. Knap dat je dit zo uit naar de rest van de wereld. Een ding is zeker; als je ermee aan de slag gaat, kom je hier straks sterker weer uit. Zet m op meid!
Liefs Evelien

0 shares