Mijn eerste week als ZZP-er: waarom ik wou dat ik Doornroosje was

eerste week als zzp-er

De laatste dagen die ik in het ziekenhuis doorbracht met kerst waren alles behalve gewoon. De nachtdienst werd ziek en daarom besloot ik op eerste kerstdag te blijven slapen. Tweede kerstdag had ik immers een vroege dienst en zo kon ik standby staan voor als de tweede nachtdienst me nodig had. Niet precies zoals ik mijn laatste werkdag had voorgesteld, maar wel bijzonder. Toen de laatste dag erop zat kreeg ik acuut last van een allergie in combinatie met een Fisherman friends

Het einde van een tijdperk

Nadat ik vandaag mijn pasje van het ziekenhuis heb ingeleverd en mijn kluisje uit hebt gemest voelt het toch wel officieel. Het einde van een era. Elf jaar om precies te zijn. Hoewel ik opgelucht was dat ik de keuze een tijdje terug maakte om voor mezelf te beginnen viel het afscheid me toch nogal zwaar. Naast dat mijn oude werkplek natuurlijk enorm vertrouwd voelde  ga ik mijn collega’s heel erg missen. Gelukkig staat er eind februari nog een afscheid gepland.

Ik wou dat ik Doornroosje was

Ik had de eerste week amper tijd om verdrietig te zijn want ik had mijn week nogal volgepland. De oliebollen waren amper verteerd en hier en daar op straat nog een verdwaalde vuurpijl. Op twee januari moest er gewerkt worden en wel op twee verschillende plekken. Onwennig maar ook leuk. De dagen erna moest ik ook werken tot en met zaterdagnacht op zondagnacht met zondag nog een dagje pretpark. Achteraf gezien heb ik eigenlijk geen idee hoe ik dit heb overleefd en smeekte op mijn blote knieën of ik niet voor een dag of twee Doornroosje mocht zijn maar mijn smeekbeden werden niet verhoord en dus ging de wekker om half 8. Einde schoolvakantie. Koffie heeft me nog nooit zo vaak gered en ik dronk het niet eens.

Bitchass baas

Conclusie: ik ben een bitchass baas voor mezelf (zo eentje met een strenge bril en een geen medelijden met niemand-beleid) en mag de komende weken best wat rustiger aan gaan doen. Zo niet dan ben ik bang dat ik een collega moet gaan inhuren voor verpleging aan mezelf. Dat volplannen komt trouwens vooral voort uit de angst om niet voldoende te verdienen om mee rond te komen en dus nam ik alles maar aan dat ik aannemen kon. Gelukkig is het maar tot Februari en krijg ik daarna een nieuwe kans om te bewijzen dat ik ook best een beetje lief voor mezelf kan zijn. Tot die tijd is het dus even bikkelen geblazen.

De moraal van het verhaal

Die eerste week heb ik dus al een les geleerd: wees niet te streng voor jezelf. Verder heb ik gelukkig geen sleutels in liftschachten gegooid of andere typische mij dingen gedaan. Bovendien heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en reed ik nog nooit zoveel kilometers dan nu waardoor ik er ernstig aan zit te denken om Jan-Dirk in te ruilen. Ja écht! Ik vind de vrijheid die ik nu heb geweldig en de administratie die ik nu moet doen echt een bitch. Oké, klaar nu met het B woord. Al met al was het het waard en hoop ik dit (niet op deze manier) nog jaren vol te houden. Moet ik wel over het verdriet heenkomen van het missen van mijn oude werkplek (wat stiekem een beetje voelt als het verliezen van een bekende)

Tags: ,

Dit is ook leuk

door
Mama van 3 schurken(0,5&7) Verpleegkundige, guilty of pleasures. Houdt niet van strijken maar wel van schrijven op haar blog.
Vorige post Volgende post

5
Klets mee

avatar
3 Comment threads
2 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
KimberlyJeanineSammieDaan Recent comment authors

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Abonneren op
Kimberly
Gast

Wat goed dat je bent begonnen! Nu aftellen tot februari en dan wat rustiger aan doen.

Sammie
Gast

Wel super stoer dat je de stap gezet hebt! Nu nog een beetje een lieve baas voor jezelf worden 🙂

Daan
Gast

Hey Julia, rouwen om een afscheid. Je collega’s, zekerheid, hoe je werkplek ruikt en alle gewoontes. Sterkte! En ik herken de bitchass baas. Ik noem deze delen mijn duracell konijntje en kritische stem. Komen meestal bij bepaalde gevoelens op. Mijn kunst is dit op tijd herkennen en rust te nemen (moeilijk). Anders loop ik mijzelf zo op te jutten dat mijn batterij daarna leeg is. Niet efficiënt. Wat een leerproces zo’n zzp baan hè? Liefs, Daan

0 shares